Jakob Burkhart (1818–1897) bio je švajcarski istoričar umetnosti i kulture. Rođen u Bazelu, u protestantskoj porodici, proveo je tri godine studirajući teologiju. Ipak, pod snažnim uticajem Vilhelma de Vetea, napušta sveštenički poziv, odlazi u Berlinu i okreće se studijama istorije, odnosno istorije umetnosti.

Nakon diplomiranja vraća se u rodni Bazel, gde preuzima profesuru i započinje svoju dugu akademsku karijeru. Gledajući na savremeni 19. vek kao na površno i siromašno doba, duhovno utočište i nadahnuće pronalazio je u proučavanju antike i renesanse, koje je smatrao vrhuncima evropske kulture.

Njegovo prvo značajno delo jeste Doba Konstantina Velikog, objavljeno 1855. godine, koje mu je donelo široko priznanje. Ipak, Burkhartovim najvažnijim istoriografskim ostvarenjem smatra se Kultura renesanse u Italiji (1860). U ovoj knjizi, koja obuhvata period od 14. do 16. veka, autor renesansu sagledava kroz tri fenomena – državu, religiju i kulturu – čime postavlja temelje modernog razumevanja ovog istorijskog razdoblja.

Među najznačajnijim delima njegovog kasnijeg stvaralaštva ističu se Povest grčke kulture i Razmatranja o svetskoj istoriji, obe objavljene posthumno, zahvaljujući njegovim prijateljima i sledbenicima.

Burkhart je ostao upamćen kao jedan od prvih i najvažnijih zastupnika kulturne istorije, čiji su radovi oblikovali način na koji se proučava renesansa, posebno u pogledu društvenih i ekonomskih uslova razvoja umetnosti i umetničkih pravaca.